محمدحسین صابری کارشناس صنعت پتروشیمی، ضمن بیان اینکه زیرساختهایی مانند برق، بخار، اکسیژن و نیتروژن، نقش حیاتی در تداوم تولید صنعت پتروشیمی دارند، گفت: حملات اخیر، بیش از واحدهای فرآیندی، یوتیلیتیهای پتروشیمی را هدف گرفت و همین مسئله باعث توقف زنجیره تولید شده است. آسیب گسترده به واحدهایی مانند فجر، مبین و دماوند نشان میدهد شریانهای پشتیبان صنعت در کانون حملات بودهاست. تخریب بیش از ۷۰ درصدی یوتیلیتیها و نقش حیاتی توربینهای گازی، بازسازی کامل را فرآیندی زمانبر و حداقل یکساله کرده است. راهکارهایی مانند استفاده از برق سراسری یا تأمین اکسیژن با کپسول، راهحلهایی موقت برای حفظ حداقل تولید است.
به گزارش نفت آرا،تخریب اخیر در صنعت پتروشیمی بار دیگر اهمیت زیرساختهای این صنعت را در تداوم تولید آشکار کرد؛ زیرساختهایی که اگرچه کمتر دیده میشوند، اما نقش آنها در حفظ جریان صنعت، حیاتی است. محمدحسین صابری کارشناس صنعت پتروشیمی با اشاره به ابعاد هدفگیری یوتیلیتیها، پیامدهای آن بر توقف زنجیره تولید، میزان خسارت واردشده به این بخشها را توضیح داده و در نهایت راهکارهای موقت به منظور جلوگیری از توقف تولید در این صنعت را بیان کرده است.
آسیب به یوتیلیتیها؛ توقف تولید بدون تخریب کامل مجتمعها
این کارشناس صنعت پتروشیمی اظهار داشت: حملات اخیر بیش از هر چیز یوتیلیتیهای صنعت پتروشیمی را هدف گرفته است؛ یعنی همان بخشهایی که مسئول تأمین برق، بخار، اکسیژن، نیتروژن و دیگر خدمات پایه برای مجتمعها هستند. در این چارچوب، واحدهایی مانند فجر، مبین و دماوند بیشترین آسیب را متحمل شدهاند و در کنار آن، مجتمعهایی نظیر کارون، اروند و بندر امام نیز با درجاتی از خسارت روبهرو شدهاند. با این حال، وزن اصلی بحران نه در تخریب مستقیم واحدهای فرآیندی، بلکه در قطع شریانهای پشتیبان نهفته است، زیرا بدون یوتیلیتی، حتی مجتمع هایی که از نظر سازهای و تجهیزاتی نیز، سالم مانده باشد امکان ادامه تولید نخواهد داشت. و عملا به صورت موقت از کار خواهد افتاد.
برآورد خسارت و اهمیت راهبردی توربینهای گازی
وی همچنین اشاره کرد: سطح تخریب در یوتیلیتیها بیش از ۷۰ درصد و در واحدهای فرآیندی کمتر از ۴۰ درصد برآورد میشود. این تفاوت از آن جهت اهمیت دارد که نشان میدهد دشمنان دقیقا بر نقاطی تمرکز کردهاند که بیشترین اثر عملیاتی را دارد و تداوم تولید صنعت پتروشیمی را بیشتر با مخاطره مواجه میکند. در این میان، هدف قرار گرفتن توربینهای گازی اهمیت ویژهای داشته است. زیرا این تجهیزات در حکم قلب تولید در مجتمعها عمل میکنند و آسیب به آنها میتواند زنجیره وسیعی از واحدها را از مدار خارج کند.
بازسازی زمانبر و راهکارهای اضطراری کوتاهمدت
صابری در پایان گفت: بازگرداندن کامل یوتیلیتیهای آسیبدیده به مدار، فرآیندی کوتاهمدت نیست و برآوردها نشان میدهد این کار در بهترین حالت حداقل یک سال زمان نیاز دارد. همین واقعیت باعث شده در برخی مناطق، راهکارهای موقتی برای حفظ حداقل تولید در دستور کار قرار گیرد. استفاده از خطوط برق سراسری در بعضی نقاط و تأمین اکسیژن از طریق کپسول در بعضی مناطق، از جمله این اقدامات اضطراری است. با این حال، این راهکارها موقتی هستند و نمیتوانند جایگزین زیرساختهای اصلی شوند.
https://naftara.ir/vdchminz.23nqxdftt2.html
